Exit

Να ονειρεύεσαι, μου 'λεγε ένας φίλος που μ' αγαπούσε και με ήξερε καλά.
Τα όνειρα, συνήθως, προδίδουν. Παραπλανούν. Καμιά φορά και
σκοτώνουν.
Όμως, δε γίνεται να ζεις χωρίς να ονειρεύεσαι. Δεν έχει νόημα. Δεν έχει
ουσία.
Να ονειρεύεσαι!
Κοίτα μόνο να 'χεις σταμπάρει καλά την έξοδο κινδύνου από τα όνειρά
σου. Τότε σώζεσαι.
Και ποιά είναι η έξοδος κινδύνου; Τίποτα δεν είναι στη ζωή το παν! Έχει
και παρακάτω... Έχει κι άλλο... Προχώρα, λοιπόν, ξεκόλλα! Αυτή είναι η
έξοδος κινδύνου!
Α.Παπαδάκη

Φ

Κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται φοβισμένοι και αυτό που λέγεται πως τάχα η ζωή σε κάνει δυνατό γι' αυτούς δεν ισχύει. Τυλιγμένοι στους φόβους και τις φοβίες, σε εφήμερες επαναστάσεις και  λόγια μεγάλα μπροστά στο καθρέφτη με μοναδικό ακροατή και θεατή το είδωλό τους, χαίρονται το ψεύτικο της ανεξαρτησίας τους. Ποια ανεξαρτησία; Ελπίδα καμία.

Σφραγισμένες ζωές...λόγω φόβου

...goes on

να ξεχνάς όταν...


κλείνεις τα μάτια για...


να μη καταλαβαίνεις και...


να τρέφεσαι με αυταπάτες...


κοίτα τότε...


τι υπέροχη ζωή θα ζήσεις!

Ω-μολογία

Στον "πόλεμο" που γίνεται μέσα μου (ananna)
Στο "μπορώ όλα και τίποτα" (fetus)
λέω

Ως εδώ.

Αλφαβητάρι ομολογιών (συνέχεια)

Α-ομολογίες

Βολεύομαι με ψίχουλα, αρκεί να μου δώσεις

Γονατίζω στα θέλω (σου)

Διώχνω βάρη και βαρίδια

Εύχομαι να υπάρχεις

Ζητάω τα αυτονόητα

Ηδονίζομαι με την παρουσία (σου)

Θυμάμαι όσα ξεχνάς

Ικετεύω για το ελάχιστο

Κλείνω πόρτες

Λυγίζω στην απουσία

Μπορώ τα πάντα και το τίποτα

Νικάω τους φόβους μου (;)

Ξαναρχίζω μαθήματα ζωής

Οφείλω εξηγήσεις 

Παθιάζομαι με "ανούσια"

Ρυθμίζω τα "χρέη" μου

Στοιβάζω σκέψεις

Τρομάζω με "εκείνο"

Υπόσχομαι να είμαι εδώ

Φωνάζω δυνατά, από μέσα μου. Μ' ακούς;

Χαρίζω ότι μπορώ

Ψαλιδίζω απαιτήσεις

Ωραιοποιώ τα πέριξ μου, για να μπορώ να συνεχίζω

(A) Ομολογίες

Αδιαφορώ


         Απορίπτω


  Αρνούμαι


              Αποστασιοποιούμαι


Αντικρούω


                    Αναθεωρώ


  Αντιλέγω


         Αντιπαρέρχομαι





 

...και συνεχίζω στο  '11.

all souls

ν' αγαπάς να θυμάσαι να συγχωρείς να προσεύχεσαι να εύχεσαι να ελπίζεις να μετανοείς να νιώθεις να αγγίζεις

ψυχές και σώματα

Πίσω από...

Αναρωτήθηκες ποτέ αν αυτό που ζεις είναι αυτό που θες;
Αν αυτό που ζητάς να ζήσεις το αντέχεις;
Αν το ανεκπλήρωτο που κυνηγάς μπορεί να γίνει εφικτό;
Αν το καταφέρεις, πως μπορεί στο τέλος να σε απογοητεύσει;
Γιατί οι άνθρωποι όσο μεγαλώνουν γινονται όλο και περισσότερο εγωιστές;
Γιατί όταν σε θεωρούν δεδομένο παύουν σε βλέπουν;
Γιατί το "σ' αγαπώ" γίνεται τόσο δύσκολο να το πεις;
Γιατί το ζητάς και δε το ακούς;
Γιατί σταματάς να το λες όταν δε το ακούς;
Γιατί θάβεις αλήθειες και ξεθάβεις ψέμματα;
Γιατί πνίγεσαι στην καθημερινότητα;
Γιατί δε κοιμάσαι τα βράδια;
Γιατί ζητάς να ξεφύγεις όταν ξέρεις, πολύ καλά, πως πουθενά δε μπορείς να πας;
Γιατί δηλώνεις επαναστάτης (του κώλου) ενώ στη πραγματικότητα είσαι ένα φοβισμένο μυρμήγκι;
Γιατί έπαψες να τους κοιτάς στα μάτια;
Γιατί νιώθεις αδιάφορος;
Γιατί προσποιείσαι πως ενδιαφέρεσαι;
Γιατί νιωθεις ενοχές γι'αυτά;
Γιατί θες να ουρλιάξεις και τα χέρια σου κλεινουν το στόμα;
Γιατί δεν έχεις οξυγόνο ν' αναπνεύσεις;
Γιατί όταν είσαι σκατά οι άλλοι θυμώνουν;
Γιατί θυμώνεις μ' αυτό;
Γιατί τους διώχνεις;
Γιατί στεναχωριέσαι που φεύγουν;
Γιατί είναι πιο εύκολο να φταις εσύ για όλα;
Γιατί πνίγεσαι στον εγωισμό σου;
Γιατί τους πνίγεις με τον εγωισμό σου;
Γιατί σε πνίγει ο εγωισμός του άλλου;
Γιατί θες ν' ανοίξεις την πόρτα να φύγεις;
Γιατί δε θες να πας πουθενά;
Γιατί βαριέσαι αφόρητα;
Γιατί φοβάσαι που μεγαλώνεις;
Γιατί σ' αρεσει να κλαις;
Γιατί τα δάκρυα έχουν τόσο υπέροχη γεύση;
Γιατί ζεις με έναν κόμπο στο λαιμό και ψαχουλεύεις συνέχεια μήπως φύτρωσε κάτι εκεί;
Γιατί σιχαίνεσαι και λατρεύεις, συνάμα, τις μέρες που πιάνεις πάτο;

Πες μου...γιατί;

Λογική ή συναίσθημα;


Πρέπει "εδώ" ή θέλω "εκεί";

Αυτονόητα "σ' αγαπώ" ή αναπάντητα "μ' αγαπάς";

Άγρυπνα βράδια ή κρεβάτια αδειανά;

Στοίβες μ' αποτσίγαρα ή μοιρασμένος καπνός;

Εικόνες λατρείας ή σκισμένες αναμνήσεις;

Θαύματα ή όνειρα;

Εσύ ή εγώ;

Εμείς ή αυτοί;

Εξαρτήσεις

Μ' έκλεισε μέσα η βροχή

και μένω τώρα να εξαρτιέμαι από σταγόνες.

Όμως πού ξέρω αν αυτό είναι βροχή

ή δάκρυα από τον μέσα ουρανό μιας μνήμης;

Μεγάλωσα πολύ για να ονομάζω

τα φαινόμενα χωρίς επιφύλαξη,

αυτό βροχή, αυτό δάκρυα.

Στεγνή στέκομαι ανάμεσα

στα δύο ενδεχόμενα : βροχή ή δάκρυα,

κι ανάμεσα σε τόσα διφορούμενα :

βροχή ή δάκρυα,

έρωτας ή τρόπος να μεγαλώνουμε,

εσύ ή μικρή αποχαιρετιστήρια αιώρηση σκιάς

του τελευταίου φύλλου.

Το κάθε τελευταίο,

τελευταίο τ' ονομάζω χωρίς επιφύλαξη.

Και μεγάλωσα πολύ

για να είναι αυτό αφορμή δακρύων.

Δάκρυα ή βροχή, πού να ξέρω;

Και μένω να εξαρτιέμαι από σταγόνες.

Και μεγάλωσα πολύ

για να περιμένω άλλο μέτρο όταν βρέχει

κι όταν δεν βρέχει άλλο.

Σταγόνες για όλα.

Σταγόνες βροχής ή δάκρυα.

Από τα μάτια κάποιας μνήμης ή τα δικά μου.

Εγώ ή μνήμη, πού να ξέρω;

Μεγάλωσα πολύ για να χωρίζω τους χρόνους.

Βροχή ή δάκρυα.

Εσύ ή μικρή αποχαιρετιστήρια αιώρηση σκιάς

του τελευταίου φύλλου.

Kική Δημουλά

"Το διαζευκτικόν ή"

Ποιητική συλλογή "Το λίγον Του Κόσμου " (1971)

 

 

 

 

 

 

Επειδή μεγάλωσα πολύ για να χωρίζω χρόνους, να ξεχωρίζω βροχές και δάκρυα.

never meant to...

 ΜικρΟ μου


ΆμυαΛο


        Ανόητο


         
       κοριτσάκι,





δε μπορείς να τα έχεις   ΟΛΑ...

price list

Πόσο τιμάται ένας οργασμός;

?

lines

όχι αυτά που κρυφά ευχόταν / ούτε καν αυτά που απλώς περίμενε / αυτά που ήρθαν / μόνα τους (;) / δε τη ρώτησαν (;) / μετά ήρθαν κι άλλα / αδιάφορα / γέμισε το κουτί παλιόχαρτα / ασπρόμαυρα και έχρωμα / επιβαλλόμενες μνήμες / για να μη ξεχνάει / για να μη μπορεί να ξεχάσει / έτσι της έμαθαν / έτσι έπρεπε / μετά ήρθε εκείνο / μόνο του τράβηξε τη γραμμή / διαχωριστική / από εδώ οι άλλοι / ως εδώ / από κει αυτή / ως εδώ / στο δικό της εδώ απαγόρευσε τις επισκέψεις / στο δικό τους μπαινοβγαίνει όποτε γουστάρει / έκανε εκεχειρία με εκείνο / της άφησε το δικαίωμα να περνάει τη γραμμή / το κουτί της μνήμης το σφράγισε / πήρε ένα καινούριο / απ' έξω έγραψε "επιλεκτική μνήμη"... / και αποφάσισε να πορευτεί έτσι / όσο αντέξει / μέχρι την επόμενη ανατροπή / μέχρι το επόμενο εκείνο / μέχρι "εκεί" / είπε.







Σ' εκείνον
Σ' εκείνη
Σ' εκείνο

shadows

Με κοιτάζεις δίχως να με βλέπεις.
Πέφτεις πάνω μου δίχως να μ' αγγίζεις.
Μ' αγκαλιάζεις χωρίς να με θυμάσαι.
Κι εσύ ποιος είσαι;

Augusto Jiron
   Poemas de donde




Photo by Costas Ziros

mind traps

Μπορείς...

Nα απαιτήσεις

νA διεκδικήσεις

να παγIδέψεις

το μυαλό μου.

Από 'κει ξεκινάνε όλα.

Ειδικές διαδρομές

Σε βλέπω που κοιμάσαι. Ακούω τις ανάσες σου.

Γίνομαι μικρή...τοσοδούλα. Μικρή σαν ενοχλητικό κουνούπι. Μπαίνω στο αυτί σου και ακολουθώ το δρόμο μέχρι μέσα. Να φτάσω στο μυαλό σου. Να δω. Να εξερευνήσω.

Λαβύρινθος.

Θέλω να ξέρω. Να μάθω. Πώς σκέφτεσαι. Τι σκέφτεσαι. Την παλέτα των χρωμάτων σου να δω. Πώς χρωματίζεις. Πώς κεντάς, τις λέξεις.

Δε ξέρω που είμαι. Σκοτάδι και χάνομαι. Νυχτοπατώ. Στα τυφλά περπατάω. Πέφτω. Χτυπάω στα αιχμηρά. Σ' αυτά που θες να με πονέσουν. Σ' αυτά που σε πονάνε.

Γιατί;

Ψηλαφίζω και βρίσκω σημεία μαλακά, μεταξωτά. Αυτά που λες και μ' αγκαλιάζουν. Ξεκουράζομαι... "εκεί". Αφουγκράζομαι γρήγορους χτύπους  καρδιάς. Δική σου είναι;

Ξαπλώνω και ονειρεύομαι. Χρωματιστά.

(Ψεύτρα! Ποτέ δε βλέπεις χρωματιστά όνειρα.)

Σηκώνομαι ξανά. Ανηφόρα και συνεχίζω... Σκαρφαλώνω. Γαντζώνω τα νύχια μου όπου βρω. Να κρατηθώ. Να μη πέσω. Ψάχνω να σε βρω. Μέσα σου. Το μέσα σου ν' αρπάξω. Κλέφτρα να γίνω. Να το διαβάσω. Δικό μου να το κάνω. Να το μάθω απ' έξω και μετά...

-Και μετά;

- Μετά θα περιμένω να...με βρεις εσύ.

Πριν απ' όλα

Κάθισε στο πάτωμα και άπλωσε…
εσένα,
την άλλη,

τις αλήθειες,

τα ψέματα,

τα θέλω,

τα πρέπει,
τα μπορώ,
τα δεν αντέχω,
τα λάθη,
τις γνώμες,
τις συγνώμες,
τις ανοχές,
τους πνιγμούς,
τις σωτηρίες,
τα γέλια,
τα δάκρυα,
τα φιλιά,
τα χαστούκια,
τα λόγια-καρφιά,
τα αγγίγματα,
τις ενοχές,
τις εξομολογήσεις,
τις μετάνοιες,
τις προσευχές,
τη ζωή σου...

Κοίτα τα όλα με προσοχή…ξεχώρισε τα σημαντικά…τους σημαντικούς…ξεχώρισε εσένα…ξεχώρισε και την άλλη...χάραξε την πορεία που θες και αν έχεις «αρχίδια» ακολούθησέ την.

Αλλιώς κάνε αυτό που γνωρίζεις καλύτερα…

Δεν είναι παιχνίδι.

αγκίστρι

Πάψε να ρωτάς τι σκέφτομαι.
Και...κάνε πιο κει.
Ενοχλείς.







Τις σκέψεις μου και το βλέμμα μου.

σσσσσ...μη μιλάς. Eγώ...

Τυχαία.
Όχι και τόσο.
Στη σφαίρα του "μπορεί κάποτε να..."
Του επιθυμητού.
Ναι, εκεί.
Αποκλείεται!
Δε συνέβει.
Ή μήπως συνέβει;

Μισά.
Όλα μισά.
Πάντα μισά.
Μόνο οι ενοχές...ολόσωμες και ολόκληρες.
Αυτές δεν κάνουν εκπτώσεις στο μισό.

Φόβος.
Πανικός.
Απουσία.
Σιγή.

Ερωτηματικά κρυμμένα στο τσεπάκι του μυαλού.
Μη ρωτάς.
Γιατί;
Μήπως;
Ξέρω;
Μάλλον επειδή...ξέρεις.
Σίγουρα.

Κρύψου, πάλι.
Θα περάσει.
Θα δεις.

Όλα θα περάσουν...θα κυλήσουν...θα κατρακυλήσουν.